Musée de l’École de Nancy: het pied-à-terre van een verzamelaar

Het pied-à-terre bleef niet klein. Enkele jaren later voegt architect Lucien Weissenburger er twee vleugels aan toe, en het huis krijgt een andere schaal. De gerestaureerde gevel leest als een weefsel: baksteen en blauwe keramiek kruisen elkaar er in een rasterpatroon, onder een dak van pannen.

Het park heeft zijn gril: een aquarium. Weissenburger heeft het vermoedelijk al ontworpen toen Corbin kwam. Het is een rond paviljoen van natuursteen, doorboord met boogvensters. Bovenaan schuilt een belvédère onder een parasol van glas.

Een spiltrap neemt het midden van het paviljoen in. Het daglicht valt binnen langs de bovenkant van de vensters, door glas-in-loodramen. Jacques Gruber had de oorspronkelijke ontworpen. Die glas-in-loodramen zijn weggehaald; het museum bewaart ze.

Corbin verzamelde zijn tijdgenoten. In 1935 schenkt hij de stad 759 stukken, gesigneerd door de belangrijkste kunstenaars van de École de Nancy. Na de oorlog blijft de collectie in kisten. De stad koopt Corbins eigendom uiteindelijk, enkele maanden voor zijn dood. Het museum opent er eerst slechts één dag per week; na de uitbreiding wordt het in 1964 ingehuldigd. Het bewaart meer dan vierhonderd glaswerken van Émile Gallé.

Gallé heeft ook zijn deur in de tuin. Eugène Vallin had ze in eikenhout gesneden voor de ateliers van de glasmaker; ze staat er sinds de inhuldiging. In het hout beginnen gegraveerde hoofdletters een zin: “Ma racine est au…” (“Mijn wortel ligt in…”) Het volledige devies luidt: “Ma racine est au fond des bois.” (“Mijn wortel ligt diep in de bossen.”)

In het park staat nog altijd een grafkapel in art nouveau, opnieuw opgebouwd tussen de bomen. Park en aquarium zijn ingeschreven als monument historique. Het pied-à-terre met zeven kamers is vandaag een Musée de France.