Villa Majorelle: twee initialen voor een huis

Het terrein komt van haar familie. Majorelle koopt het van zijn schoonmoeder, mevrouw Kretz, in de wijk Médreville. Om te bouwen zoekt hij een architect die hij in Parijs heeft leren kennen, Henri Sauvage, en hij vertrouwt het toezicht op de bouwplaats toe aan Lucien Weissenburger. Het huis wordt in 1902 voltooid.

Nergens wordt naar symmetrie gestreefd. De stenen van Savonnières en Euville zijn geplaatst zonder ze op tint te sorteren, en de muur gaat van het ene blok op het andere van wit naar blond. Zeer steile leistenen topgevels kronen de muur, tussen gestreepte schoorstenen. Onder de hoogste laat een groot boogvenster licht binnen in het atelier waar Majorelle schilderde. Vlak ernaast springt een houten balkon naar voren; lager dragen groen geschilderde ijzeren consoles het balkon van de verdieping.

Het gres neemt het stokje over van het ijzer. De keramist Alexandre Bigot leverde de balustrade van het terras: kleine, gedrongen boogjes in oker en watergroen, waarin het email is gevloeid als sap. Aan het einde waaiert de pijler uit tot een bundel bladeren en eindigt in een opengewerkte volute. Geen enkele rechte lijn.

Majorelle woont te midden van zijn eigen meubels. Het ijzerwerk, de lambrisering en het meubilair komen uit zijn ateliers; de glas-in-loodramen zijn van Jacques Gruber. In een lijst van rood hout rolt een geschilderde fries een pluimveeerf uit: een kalkoen die een rad slaat, een witte gans, duiven in vlucht voor een pergola vol druiven. In de salon speelde Jane piano.

Daarna verloor de villa degenen naar wie ze genoemd was. Jane sterft als eerste, Louis veertien jaar na haar. In 1931 wordt de villa verkocht aan de Staat, die er kantoren in onderbrengt, en het meubilair raakt verspreid. Dat van de slaapkamer duikt vijftig jaar later weer op bij een veiling in Monaco, waar het wordt teruggekocht voor Nancy. De stad, inmiddels eigenaar van het huis, restaureert het. Sinds 2020 staan de meubels van de slaapkamer van Jane en Louis weer op hun plaats.