Maison Weissenburger: wieren aan de deur, krabben aan het plafond

De anderen, dat zijn zijn opdrachtgevers. Hij volgde de bouw van de villa van Louis Majorelle en ontwierp daarna de fabriek en het huis van drukker Bergeret. In 1903 begint hij nog een bouwplaats: zijn eigen. Het gebouw is voltooid in 1905.

Zijn huis staat op een hoek. Het is van lichte kalksteen: een verdieping, dan een zolder van leisteen waarin lichtere rijen een zigzag tekenen. De balkons zijn van wit geschilderd ijzer. Vanaf het kleinste balkon stijgt een stenen schoorsteen op, dun als een stengel, die ver boven het dak uitsteekt.

De zee begint bij de ingang. Wieren lopen rond de vensters, over de deur en over het muurtje van het terras, aan straatzijde. Het hek is ook wit: de stangen stijgen als een bundel op, waaieren uit en vallen terug voor donker glas. Het ijzerwerk en het meubilair van het huis komen van het bedrijf van Majorelle, dat ook het ontwerp leverde van de keramische fries van het terras.

Het dak blijft in Lotharingen. De dakkapellen ronden zich af onder stenen kapjes. Het grote zoldervenster wordt verdeeld door een stijl en twee dwarsregels. In de aangrenzende straat tekent de steen van een zoldervenster een Kruis van Lotharingen.

De krabben zijn binnen. Ze bedekken het plafond van de eetkamers. Op de eerste verdieping heeft een kamer een schouw, uitgevoerd door de Produits céramiques de Rambervillers, in de Vogezen, naar een ontwerp van Eugène Vallin. Jacques Gruber maakte de glas-in-loodramen. De gemetselde trap draait rond een leegte, en de trapleuning begint op een geometrisch ornament.

De architect had ook een tuin. Garages hebben er een deel van ingenomen, uitgespaard in de omheiningsmuur. De gevels, de daken en de glazen scheidingswanden van Gruber zijn sinds 1996 geklasseerd. Het gebouw is een particuliere mede-eigendom: vanaf de straat zijn de wieren te zien, niet de krabben.