Maison Bergeret : de drukker woonde tegen zijn fabriek aan

De fabriek kwam eerst. Bergeret geeft de opdracht aan architect Lucien Weissenburger en laat haar al het jaar daarop uitbreiden. In 1903 vraagt hij hem om de plannen voor zijn eigen huis, op het aangrenzende terrein. De decoratie zal pas in 1905 klaar zijn.

Vanaf de straat valt eerst het dak op. Op de hoek loopt een leistenen topgevel uit in een punt, en de dakkapellen tekenen zich af als soepele spitsbogen. Daaronder is de steen blond. Een ijzeren balkon hangt aan de verdieping, boven een groot venster met hoefijzerboog.

De trap begint met een lus. De bruine ijzeren trapleuning, geleverd door Louis Majorelle, rolt zich op aan de voet van de treden, vastgesnoerd in een knoop van messing. Hoger draagt een goudkleurige stengel kleine ronde schijfjes: de tuinjudaspenning, de plant die als motief dient voor het hele huis.

De hal heeft zijn glas-in-loodraam. Jacques Gruber plaatste er “Roses et mouettes”. Een gewelf van takken, beladen met oranje bladeren en bleke bloemen, opent zich op een diepblauw dat witte vogels met gespreide vleugels doorkruisen. Gruber leverde vijf glas-in-loodramen aan Bergeret. Dit raam behoort tot zijn belangrijkste werken.

De eetkamer is helemaal van blond hout. Eugène Vallin maakte er de schouw en het plafond van. Een buffet met afgeronde vitrines reikt bijna tot aan de bloemenfries, en de tafel rust op poten die gebogen zijn als wortels. Aan de muur draagt een affiche nog altijd de naam van Bergeret.

De fabriek heeft het niet lang volgehouden. Ze houdt op vóór de oorlog, en de Staat koopt het geheel in 1946. De werkplaatsen worden ingrijpend verbouwd; het huis verliest een deel van zijn decor en inrichting. De vertrekken op de benedenverdieping zijn sindsdien gerestaureerd. Het huis, geklasseerd als monument historique, is vandaag in gebruik bij de universiteit.