Maison Cauchie: het atelier dat zich op zijn gevel toont

Paul is architect en decorateur. Lina, geboren als Caroline Voet, is schilderes en geeft les in toegepaste kunsten; ze leerden elkaar kennen aan de Académie des Beaux-Arts de Bruxelles, waar zij een van de eerste vrouwelijke studenten was die werden toegelaten. Hun perceel, vlak bij het Jubelpark, is ongeveer zes meter breed. Ze maken er een visitekaartje van op de schaal van een gebouw.

Het programma staat op de muur geschreven: ateliers, sgraffito, decoratieve schilderkunst, borduurwerk, meubels, lessen toegepaste kunst. De voorbijganger hoeft niet te raden met wie hij te maken heeft. Hoger, rond een groot rond raam, beelden vrouwenfiguren de kunsten uit.

Dit alles is sgraffito: in een pleisterlaag die uit lagen van verschillende kleuren is opgebouwd, krast de ambachtsman hier en daar weg om zijn tekening zichtbaar te maken. Het is geen affiche die achteraf is opgeplakt. De muur, de tekening en de kleuren zijn samen bedacht.

Het huis verrast ook door wat het niet heeft. Geen enkele plantaardige kronkellijn overwoekert de gevel: symmetrie, verticale lijnen en geometrie overheersen, in een geest die aansluit bij het onderzoek in Glasgow. In Brussel volgde de art nouveau rond 1900 niet één enkel recept.

Toch heeft het er weinig aan gescheeld of het huis was verdwenen. Na de dood van Paul blijft Lina er nog jaren wonen; in 1979 verkoopt hun dochter een beschermd maar zwaar vervallen huis. De nieuwe eigenaars beginnen aan een lange restauratie. Een Kuifjemuseum, overwogen met de instemming van Hergé, komt er niet. Op de benedenverdieping komen decors die lang verborgen waren opnieuw tevoorschijn.

De bezoeken beginnen in 1994. Het huis kan nog altijd bezocht worden.