Graineterie Génin-Louis: het staal was paars

De Genins verkopen graan. Ze willen hun winkel op een hoek van twee straten, met verdiepingen erboven. Ze wenden zich tot een oom en zijn neef, Henri en Henry Gutton. De eerste is polytechnicien, even sterk ingenieur als architect.

Het staal wordt niet verborgen. Frédéric Schertzer, aannemer van metaalconstructies, zet het skelet op met onderdelen uit Pompey, en niets bekleedt het: kolommen en liggers blijven bloot, de koppen van de klinknagels op een rij zoals op een brug. Ertussen zitten vlakken van holle baksteen, nu wit. Alles staat er in 1901, geverfd in een diep paars.

Op de hoek bloeit het ijzer. De erker klimt er omhoog, een glazen kooi aan de gevel, tot aan een leistenen spits. Aan de voet staat in elk vak een smeedijzeren papaver rechtop: een gegroefde stengel, ingesneden bladeren, een ronde, lichte kop. Net erboven rijgt de keramiekfries van Alexandre Bigot andere papavers aaneen, open ditmaal, in reliëf gemodelleerd. De papaver is een zaadplant. Voor een graanhandelaar dient hij als uithangbord.

Hoger wordt het ijzer dunner. Het hekwerk van de erker bestaat nog slechts uit fijne staafjes, die buigen tot harten, uitwaaieren en eindigen in een ruitvormige punt. De hoekstijlen eindigen op hun beurt in plantaardige ornamenten.

De hoek heeft zijn deur behouden. Ze is van donker hout, onder een geklonken stalen boog. Jacques Gruber heeft blauweregen in de glas-in-loodramen van de deurvleugels gezet, en in de bovenlichten van de aangrenzende vensters. Schuifroosters beschermden de etalages.

Het paars heeft het niet volgehouden, en het verdween niet alleen. In februari 1902 verwoest een brand de dakverdieping. Bedreigd met sloop wordt het gebouw in 1975 gerestaureerd en beschermd. De trap van de winkel, de markies boven de deur en het gesjabloneerde decor op de gevels zijn verdwenen. De graanhandel is een bank geworden. Het staal is blauw.