Brasserie Excelsior: de etalage van een brouwer

Hij wilde een etalage. Moreau koos de stationswijk en liet er een hotel bouwen met op de benedenverdieping een luxecafé voor zijn bieren. Twee architecten tekenden het, Lucien Weissenburger en Alexandre Mienville. De zaal ging open in februari 1911, in de carnavalstijd.

Buiten wijst niets op het feest. De lichte steen rijst recht op, verdieping na verdieping, en de balkons met balusters stapelen zich op de hoek op. Helemaal bovenaan steken twee pinakels af tegen de hemel, verbonden door een gekartelde stenen balk. Alleen de rode zonneschermen boven de etalageramen verraden de ingang.

Binnen is alles gebogen. Het plafond welft zich in blonde gewelven, en bij elke aanzet ontrollen zich varenkrullen in reliëf. Er hangen ijzeren kroonluchters aan; hun glazen tulpen, afkomstig van Daum, gaan van geel tot oranje. De brasserie telde driehonderd lichtpunten.

Hout en glas volgen dezelfde plant. Het meubilair komt uit de ateliers van Majorelle: Cubaans mahonie, donker en rood tussen de witte tafellakens. Jacques Gruber ontwierp de glas-in-loodramen, waarin de varens terugkeren, samen met pijnbomen en ginkgobladeren, in amberkleurig glas waardoor de straat vaag zichtbaar blijft. Palmen in potten reiken tot aan de gewelven.

De etalage werd bijna aan scherven geslagen. In de jaren 1970 werd de stationswijk heropgebouwd, rees de tour Thiers op en dreigde de Excelsior gesloopt te worden. In 1976 werd de Excelsior geklasseerd als monument historique: de gevels, de daken, de zaal en haar decor. Er wordt nog altijd bier geschonken, onder de varens.