Banque Charles Renauld: de tuinjudaspenning in de hal

Bankier Charles Renauld laat zijn bank bouwen op een hoek van twee straten, tussen 1908 en 1910. Hij verdeelt het werk over twee architecten: Émile André tekent de gevels, Paul Charbonnier het interieur. Hun beide namen staan in de steen gebeiteld, links van de ingang.

De hoek is een toren. Hij rijst op met afgeschuinde zijden, lichte steen en hoge vensters, tot aan een dakoverstek dat ver uitsteekt, als de rand van een hoed. Daarboven eindigt een spits van donkere leisteen, bezet met dakkapellen en vergroende sierstukken, in een punt. Lager loopt een stenen balkon met balusters rond de hoek.

Men komt binnen onder de toren. Drie bogen openen zich op de stoep, gedragen door dikke ronde pijlers van grijze steen. Elke pijler zit vast in een donkere ring, waarin ginkgobladeren zijn gemodelleerd. Een tiental treden leidt naar een deur met een ijzeren hek. Het hek dat de portiek zelf afsloot, is vernield.

De hele gevel is een herbarium. Appels vormen een fries op het eerste niveau, varens klimmen langs de toren, margrieten omzomen de kroonlijsten. De ginkgo van de portiek keert helemaal bovenaan terug, aan de dakkapellen. Louis Majorelle leverde het ijzerwerk en het meubilair.

Achter het herbarium is de constructie modern. De vloeren zijn van gewapend beton, gestort volgens het systeem Hennebique, en de ruwbouw is voltooid voor de winter van 1909. Het geraamte is van metaal. De lift komt uit Parijs.

De hal is zijn hemel kwijt. Jacques Gruber had hem overspannen met een glasdak; het is vernield, en de inrichting van Majorelle heeft geleden onder opeenvolgende verbouwingen. De gevels en de hal zijn vandaag geklasseerd als monument historique. De tuinjudaspenning is op de trapleuningen gebleven. Het uithangbord is veranderd: het is nog steeds een bank.