Niguet: de winkel die verleidde nog vóór de ingang

Hankar raakt het gebouw zelf niet aan. Het is ouder en de verdiepingen behouden hun 19e-eeuwse uitstraling. Zijn opdracht eindigt op de benedenverdieping: enkele meters stoep in een winkelstraat waar elke etalage de blik van haar buur probeert af te troeven. In die tijd bestonden er geen lichtreclames en geen schermen. Hout, glas en het ontwerp van een deur moeten al het werk doen.

De deur ligt naar achteren, tussen twee schuin geplaatste etalages. Een etalage die in lijn met de straat staat, toont alleen de koopwaar; deze trekt de voorbijganger al een stap naar binnen. De kozijnen zijn van mahonie. Hun dunne stijlen buigen voor het glas langs en tekenen grote bogen, als takken die samenkomen. Niets monumentaals: alles zit in de fijnheid van de lijn.

Binnen presenteerden kasten, lambriseringen en galerijen de hemden en het linnengoed. Een groot deel van dat meubilair is verdwenen. Het plafond heeft zijn beschilderde decor wel bewaard, dat met Adolphe Crespin, medewerker van Hankar, in verband wordt gebracht: het lag verborgen onder lagen verf, die de restauratie van 2002–2003 heeft weggehaald.

Het decor toonde de naam Niguet en het jaartal 1835. Dat jaartal verwees niet naar het werk van Hankar, maar naar de ouderdom waarop de zaak zich beriep. De winkel zei zo twee dingen tegelijk: hier komt men al lang, en hier is men helemaal mee met de laatste mode.

De hemdenwinkel is gesloten. Bloemisten namen haar plaats in, en de boeketten passen vrij goed bij de welvingen van het hout. Een winkelpui is het eerste wat men vervangt wanneer een winkel van eigenaar verandert: deze is een van de weinige van Hankar die zijn blijven staan.