Mercat de Colón: de ganzen zijn op de muur gebleven

De wijk wilde een eigen markt. In de Ensanche was er geen plek om inkopen te doen. Het stadsbestuur maakt een bouwblok vrij op het terrein van een voormalige gasfabriek en vertrouwt het ontwerp toe aan zijn architect, Francisco Mora, die naar de Catalaanse modernisten kijkt. De bouw begint in 1914. Gepland voor twaalf maanden, duurt hij achtentwintig, en de markt wordt ingehuldigd op kerstavond 1916.

Het decor zit aan beide uiteinden. Twee bakstenen topgevels sluiten de hal af, elk doorboord door een enorme boog. Blauwe medaillons met een gouden knop volgen de welving, een voor een. Erboven is het mozaïek een boomgaard: twee vrouwen in traditionele klederdracht, met een gouden kam in het haar en parels om de hals, hebben de armen vol bloemen, onder sinaasappelbomen vol vruchten. Aan de andere kant van de boog wordt de druivenoogst binnengehaald.

De steen bewaart het kippenerf. Onder een medaillon steken twee ganzen de hals uit naar een tros vruchten, konijnen drukken zich tegen elkaar aan, een kip buigt het hoofd voor een haan die rechtop op zijn poten staat. Dit zijn de dieren die binnen werden verkocht. De beeldhouwer Ricardo Tárrega was de belangrijkste maker van deze reliëfs.

Tussen de topgevels houdt niets de blik tegen. Dat was de nieuwigheid van deze markt: hij is open en je kijkt er dwars doorheen. Gietijzeren pijlers dragen drie beuken van geklonken ijzer; eromheen staat een omheining van ijzer en steen. Aan de lange zijden is de hal het meest doorzichtig.

De bloemen hebben hun kramen aan de voet van de torens. Die torens zijn rond en van baksteen; een dak van roze mozaïek wipt erop omhoog als een bloemkroon, en daaronder spreidt zich een glazen markies uit, geribbeld als een blad.

De markt heeft de ondergang gekend. Na lange verwaarlozing wordt hij gerestaureerd en in 2003 opnieuw ingehuldigd, met één winkelniveau en drie niveaus parkeergarage in de kelder. De glazen winkeltjes zijn vooral uitgaansplekken. Onder koepels van geglazuurde dakpannen is het voormalige bijgebouw van het stadhuis een restaurant geworden, met mozaïekgewelven van de keramist Lluís Bru. Buiten steken de ganzen nog altijd de hals uit naar hun vruchten.