Edifici Ferrer: de opdracht van een vader aan zijn zoon

De vader geeft de opdracht, de zoon tekent. De zaak blijft in de familie: acht woningen op een straathoek. Ferrer brengt de binnenplaatsen samen tot één en plaatst de badkamers in de hoeken van de afgeschuinde zijde.

De gevel is in drie vlakken verdeeld. Smalle, terugspringende stroken scheiden ze, en elk vlak eindigt in een witte topgevel met golvende randen. Die op de hoek rijst hoger op dan de twee andere. Een boeket keramische rozen bekroont hem, een slinger van groene bladeren en rozen hangt rond een rond oog, en mauve cijfers geven het jaar aan: 1908. Het Colegio Territorial de Arquitectos de Valencia brengt deze rozen in verband met het palais Stoclet van Hoffmann in Brussel.

Onder de rozen is het decor met de passer getekend. Grote witte schijven zijn tegen de muur geplaatst, en rechte staafjes hangen er als franjes aan. Vanaf die schijven staken markiezen uit: ze zijn verdwenen. Een dambord van groene en witte tegels loopt van het ene venster naar het andere. Op de bel-etage springt een houten mirador naar voren, met een rij ronde, groene glazen onder de kroonlijst. Het Colegio herkent in die schijven en dambordpatronen de stijl van D’Aronco, getoond in Turijn in 1902.

Drie keramische panelen dragen een gezicht. Het is drie keer hetzelfde: een vrouw met een rode hoofdtooi, blonde krullen rond de wangen, onder brede groene bladeren waaruit trossen bessen hangen. De achtergrond is lila. Geen van onze bronnen noemt de maker.

Hetzelfde ontwerp keert terug op de deur. Het lichte hout is schuin geplaatst; drie groene stengels vertrekken uit druppelvormige bladeren en komen samen in een schijf met kleine gaatjes. Ferrer had belangstelling voor toegepaste kunsten, en hij stopt niet bij de drempel: vestibule, trap en woningen volgen hetzelfde vocabulaire. Dat was zeldzaam in Valencia.

Valencia volgde niet. De Valenciaanse burgerij hield het bij het modernisme en de historische stijlen, en liet de Secessie alleen toe in de kleine kunsten. Ferrer bekleedde functies in het bestuur, bouwde weinig en maakte geen school. Het gebouw dat zijn vader liet bouwen is vandaag een goed van lokaal belang.